Nathalie liet zich zwaar toetakelen door Frédéric Clubrumba. 'Zonder sturende hand loop ik in mijn eigen ongeluk.'

Onderdanige vrouwen vinden troost bij gewelddadige neger die kickt op anale seks

Niet iedere vrouw is gelukkig met de Internationale Vrouwendag. Sommige dames blijven liever aan de haard gekluisterd. De Brugse Congolees Frédéric Clubrumba verkoopt hun graag een troostende muilpeer.

‘Je moet ze slaan. Daar worden ze geil van’, weet Frédéric Clubrumba. ‘Vrouwen willen een vent met poten aan zijn lijf, geen flikker die hen zachtjes streelt.’

‘Laat je niets wijsmaken door de feministische lobby’, drukt de 34-jarige vertaler-tolk ons op het hart.

In de woonkamer van Frédéric zitten vijf schaars geklede dames. Ze hebben allemaal blauwe plekken op hun lichaam, sommige vertonen ook snijwonden. ‘Vandaag heb ik ze troost geboden’, grijnst hun gastheer. ‘Mijn deur én mijn broek stonden open voor alle dames die zich niet achter de hoogdravende principes van de Internationale Vrouwendag kunnen scharen. Zij geloven niet in het fabeltje dat vrouwen dezelfde rechten en vrijheden verdienen als mannen. Deze vrouwtjes hebben er bewust voor gekozen om gedomineerd te worden. Zij weten wat ze nodig hebben.’

‘Hij heeft ons één voor één in ons gat gepakt’, getuigt Nathalie (21), een spichtige boerendochter uit Jabbeke. ‘Het is een brutale aap, maar zo zit de wereld nu eenmaal in elkaar. Eerst doet het pijn, dan leg je je erbij neer. Als je een beetje op je tanden bijt, heb je er zelf nog plezier aan.’

‘Al die machopraat over vrouwen aan het fornuis, of nog erger: aan de ketting, ik ben daar niet voor’, fleemt Frédéric. ‘Je moet gewoon duidelijk stellen wie de baas is, dat is het beste voor iedereen. Pas dan kun je elkaar respecteren.’

‘Stoerdoenerij is niet zijn ding’, bevestigt Tanja (32), een zwaarlijvige verzekeringsagente uit Kaprijke. ‘Maar zijn ding doet wel stoer.’

Waarom laten vrouwen zich toch zo gewillig vernederen en onderdrukken? ‘Het ligt in onze aard’, vermoedt Nathalie. ‘Zonder sturende hand lopen we in ons eigen ongeluk. Soms droom ik ervan zelf een beslissing te nemen, maar dan slaat de twijfel keihard toe. Te veel keuzevrijheid is niet goed voor onderdanige schepsels als wij. Een beest als Frédéric schept een kader waarbinnen wij onszelf kunnen zijn.’

‘Het is niet dat ik een tiran ben’, knipoogt Frédéric. ‘Die wijfjes manipuleren mij, hoor. Met hun kreetjes dagen ze mij uit. Ze weten welke knopjes ze moeten indrukken om mij woest te maken. Westerse vrouwen zijn zulke hoeren!’

‘Eigenlijk is hij onze slaaf, even dom als onverzadigbaar’, wijst Reinhilde (56) naar de bobbel in Frédérics boxershort. Reinhilde is poetsvrouw en heeft dankzij Frédéric nog minder tanden dan het handvol waarmee ze vanmorgen wakker werd.

Frédéric Clubrumba benadrukt dat hij niet representatief is voor dé neger. ‘Met mijn getuigenis wil ik geenszins het cliché over de seksistische Afrikaan bevestigen. Ik ben ten andere ook geen moslim. Mijn roots hebben niets te maken met de manier waarop ik omga met vrouwen. In de eerste plaats voel ik me Bruggeling. (geeft Reinhilde een oplawaai) Hier, een dessinge tegen uw wezen, gij dwaze kalle! Achterlijke zeug! (kalmeert) Dit is gewoon hoe wij onze wijvetjes bejegenen.’

Nathalie (22):
‘Eerst doet het pijn, dan leg je je erbij neer. Zo zit de wereld in elkaar’

Als neger in West-Vlaanderen moet hij toch regelmatig in aanraking komen met vreemdelingenhaat en vervelende vooroordelen? ‘Inderdaad, dat gebeurt. Maar ik heb geen Internationale Negerdag nodig om me goed te voelen in mijn ebbenhouten vel. Daarbij valt te vrezen dat er op zo’n jaarlijkse Negerdag meer racistische zever en slechte moppen verschijnen dan anders in een heel jaar.’